Fotoğraf altı..

Ceylan Önkol, kaza sonucu askeri mühimmat parçaladı vücudunu. 14 yaşındaydı.

Uğur Kaymaz, babası ile birlikte terörist sanılarak 13 kez kurşunlandı. 12 yaşındaydı.

Ahmet İmre, oyun oynarken bulduğu metal cisim patladı. Kendi öldü, arkadaşı ağır yaralandı. 12 yaşındaydı.

Canan Saldık, ailesi ile pikniğe gitti; kafasına kurşun isabet etti, öldü. 16 yaşındaydı.

Doğan Teyboğa, izinsiz (!) bir gösteri sırasında başına sert bir cisim isabet etti. 13 yaşındaydı.

Serap Eser, İstanbul’un göbeğinde içinde bulunduğu belediye otobüsüne molotof kokteyli atıldı, yanarak öldü. 17 yaşındaydı.

Bu çocuklar öldürülen çocukların birkaç tanesi.. Yıllardır yüzlerce çocuk - binlerce insan birileri tarafından (!) öldürüldü. Şimdi iyice bakın bu çocukların gözlerine, bakın da “bizden-onlardan; o terörist-bu kaçakçı-şu devlet-o faşist” diye diye en temiz umutlarımızı nasıl en kirli hislerimize yitirdiğimizi görün. Tabii bakabilirseniz ve görebilirseniz.. Hala bakıp da göremiyorsanız zaten o zaman gerçekten “oh olsun” hepimize.